Who…..time flies!!!!

A year a go I was preparing for a great adventure…the artic. And now almost a year further I look back on an amazing and intens rollercoaster!

Fortunately I had great and inspiring people close by, for who this adventure was just as special as for me. Lesley the always fun an energetic green glamour girl, Rob the media genie and always busy, Neill the most fun and humoristic guy I ever met, Julles the solar-power guru and Lars my Dutch CCC buddy who always help me out and listened to me ;)

 

But it’s now time to pass over the stick to the year 3 ambassadors. And I have so much trust in them, I know they will kick ass!!

 

For me this will not be the end, I will keep my eyes and ears open for opportunities where I could make a difference. I will cherish all my learning’s and experience from the Climate Change College and will spread them around me the rest of my live!

I wish Erika, Hodge, Aart, Filip, Ines, Jacob, Cara and Marie-Laure the best time ever!

And you know guy’s, I’m just a e-mail away for any questions.

 

Ciao Anne*

En ik ben weer terug in de beschaafde wereld!!!
Wat een ervaring....niet te geloven. Zo iets heb ik nog nooit van mijn leven mee gemaakt!
Ik ben net terug van een 4 daagse outdoor trip in the Artic. Ik kan jullie vertellen....het is echt iets anders dan camperen in de Ardenne ;)

Maar ik kan jullie vertellen, het is wel super intens. Na de afgelopen dagen kunnen jullie wel begrijpen dat ik behoorlijk uitgeput was. Donderdag avond niet geslapen. En dan vrijdagochtend weer vroeg op. Sleedes inpakken en boodschappen doen voor 4 dagen kou. Om 14.00 uur waren we klaar om te vertrekken. Na 4 uur lopen, skieen en het trekken van de slee was ik behoorlijk klaar met sneeuw. Vooral omdat het allemaal bergopwaards was. Om 18.00 uur waren we eindelijk op de plek waar we moesten zijn. In een klein dal omgeven door grote besneeuwde bergen.
We moesten meteen weer aan de bak. Tent opslaan en 2 snowholes graven. Al ons water was ondertussen al bevroren, dus werdt er meteen sneeuw gesmolten op een gasbrander. Toen we ons avond eten aten, 23.00 uur, waren we eigenlijk allemaal helemaal op. Helaas waren we nog niet klaar met de 2 snowholes, dus werdt het slapen in de tent. Echter....van slapen kwam niet veel terecht. Elk uur werdt er ijsbeerwacht gelopen door twee mensen. Dat betekent dat we 3 uur konden slapen voordat onze ronde weer was. Het is wel iets wat je nooit meer zal doen in je leven, dus behoorlijk speciaal. Na 3 uur slapen in -17 graden, gingen we op pad. We maakte een tocht naar de top van de berg. Als bagage had ik het geweer. Moet je eerlijk bekekennen dat ik me voelde als een guerilla.
Na veel glijden en zelfs wat angst behaalde we de top. Wat een uitzicht!! Dat heb je niet in de Alpen. Bij terugkomst in het kamp zijn we verder gegaan met de snowholes.
Nadat deze af waren was ik zo koud, dat ik niet kon stoppen met rillen. De enige optie was om m’n slaapzak in te kruipen. Er was ons verteld dat een snowhole warmer zou zijn dan een tent. Dit ging echter niet op voor onze.
Zondag was gelukkig een hele mooie dag, de zon scheen super fel! Ik ben een berg op geklommen met een matje en heb de beste sleerit van m’n leven gehad. Na een spelletje artic-twister en wat sudoku’s kwamen eindelijk onze 3 verloren jongens terug. Wat een gaaf moment was dit. Marc, Julian en Neil hadden heel wat te vertellen over hun avonturen op de Barneo bases. We hebben non-stop met elkaar gepraat. Hierdoor vergaten we de kou helemaal. Na het eten kwamen de flessen oranje bitter te voorschijn en om 12 uur luide wij geheel op eigenwijze koninginnedag in.
Toen Michel en Edmond op de sneeuwscooters weg gingen om de jongens van MTV op te halen, leegde wij de expeditieslee. Met een fles oranjebitter voor de lansering, gingen we kei en kei hard de berg af! Wat was dat gaaf! De stemming zat er behoorlijk in toen de jongens van MTV kwamen. Zij werden meteen in het diepe gegooid en moesten ook de berg af ;)
Ondertussen was het al zo’n 4 uur. Lesley en ik hadden onze wacht er al opzitten en zijn toen maar naar ons bedje gegaan. Ik heb geheel niet geslapen, omdat mijn slaapzak bij het voeteneind nat was. Kan je vertellen dat ik nog nooit zulke koude voeten heb gehad!!!
De volgende ochtend was het inpakken en wegwezen. Met z’n alle de snowholes in laten storten. Gelukkig gingen we niet te voet terug, daarvoor sneeuwde het veel te hard. Dus met z’n 12en op 3 scooters. Je had erbij moeten zijn, het was geweldig :)
Maar niets kon op tegen de heerlijke douche die me te wachten stond na deze dagen. Ongelovenlijk hoe je zo iets kan waarderen!! Ben in m’n handdoek in slaapgevallen op m’n bedje. Zo moe was ik. De hele avond is verder een beetje aan mij voorbij gegaan. Volgens mij hebben we nog pizza gegeten.

En vandaag is een soort van vage dag. Na nog meer interviews, zitten we nu allemaal onze blogs te schrijven. Om eerlijk te zijn heb ik m’n hoofd er niet helemaal bij.
Er is gewoon te veel gebeurd afgelopen dagen.

Ga nu maar weer eens een interview doen met MTV. Is wel leuk dat die gasten er zijn. Volgens mij gaan ze volgend jaar partner worden van het Climate Change College, dus dat zijn goede dingen!

Nou.....ik weet niet of ik nog een blog schrijf voordat ik thuis ben. Het zal niet heel erg bijzonder zijn, want het wordt gewoon weer naar NL vliegen.

Ik heb in ieder geval een geweldige tijd gehad! Super veel geleerd, gezien, gehoord en ervaren. Ik zal al deze ervaringen mee naar huis nemen en met deze in mijn hoofd, er voor de volle 120 % tegen aangaan met mijn campagne.

Jullie horen nog van mij!!

Liefs Anne*

Lieve mensen!

Exusses voor de onderbreking van mijn blog! Er gebeurt zo veel!! Ookal is het hier dag en nacht licht, toch kom ik tijd te kort.

Ik zal beginnen bij gister.

’s Ochtends hadden we wat tijd voor ons zelf, maar vooral voor interviews en ons eigen film materiaal. Rob en Lesley hadden een te gek idee voor een filmpje. Ze hadden toevallig alle twee rode badkleding mee en het baywach filmpje werd een feit. Moet je je voorstellen: In zwembroek en bikini op je snowboots doen alsof je op het strandloopt van zonnig Californie! Maar vooral om een statement te maken, als we niet uitkijken lopen de toeristen over 100 jaar er gewoon zo bij.
Nu was de internationale pers er ook bij, en nu is de foto van Lesley en Rob wereldweid een van de 10 meest bekeken foto’s van vandaag. Moet je maar eens kijken op Yahoo en dan bij news foto’s.

Ik heb hierna even de boel de boel gelaten. Vooral toen ik de mogelijkheid kreeg om even op de sneeuwscoter te stappen.
Eigenlijk mocht ik helemaal niet rijden, want ik heb geen rijbewijs, maar dat wist onze gids niet ;)

Hierna naar de Uni voor een lecture over Gletsjers. Behoorlijk interresant, maar het maakt het allemaal veeeeel duidelijker als je hierna zelf in een Gletsjer stapt!
Wat ongelovelijk, het is gewoon een soort van droomwereld waar je in beland, maar het is zowerkelijk als het maar zijn kan. We liepen door een gang die natuurlijk gevormd is door een rivier. Het ijs waar we op liepen was die rivier, maar dan in de bevroren staat. De muur is natuurlijk ook ijs, maar niet alleen ijs. Er zitten allemaal lagen in bestaande uit: sneeuw, grond, gruis en grote stenen. Die lagen zijn al 2000 jaar oud. Een Gletsjer is namelijk altijd in beweging. Maar ik kan het nu alleen niet zo goed uitleggen. Moet ik bij tekenen. Dus iedereen die hier uitleg over wilt, moet maar even bij me aanklopen. Ik teken het graag voor je uit :)

’s avonds druk geweest met van alles en nog wat. Kan nu niet eens meer bedenken met wat. Maar ik weet nog wel dat we om 02.00 uur ineens zin hadden om van een hele steile helling af te sleeen. Dus hebben we dat gewoon gedaan. Heerlijk heb al zo lang niet meer gesleeed. Is trouwens toch iets anders om hier van een berg af te sleeen dan van een helling in NL.

We zijn nu aangekomen bij vandaag, donderdag 26 April.

Vanochtend vroeg opgestaan voor de lancering van www.keepitcool.org.
Via een webconverence werd er contact gemaakt met een basisischool in Alkmaar. Lars heeft vragen beantwoord en het jeugdjournaal heeft hier een mooie reportage van gemaakt.

Ik ben hierna vooral bezig geweest om een filmpje voor de bruiloft van mijn Neef op door te sturen naar Nederland. Morgen trouwt hij namelijk en ik kan er dus niet bij zijn! Vandaar dit filmpje. Maar het heeft me heel wat bloed, zweet en tranen gekost om dit op het net te zetten. Gelukkig heeft mijn lieve CCC budy Lesley me geholpen.
Na dit fijne gebeuren zijn wij, de vier CCC’ ers, meegenomen door NOVA om een mooie reportage over ons te maken. Deze aflevering is aankomende zaterdag te zien om 22.15, dus iedereen kijken! Neemt iemand het ook op??

We waren net op tijd terug voor het vertrekken voor..................de hondenslee tocht!!
Nu vertel ik iets wat niet zo veel mensen van mij weten, maar ik heb sinds kinds af aan al een grote wens. Jajajaja je begrijpt het al...
Dus vandaag was het eindelijk zover........mijn eerste rit op een hondenslee!
Dit is een ervaring die ik nooit, maar dan ook nooit meer zal vergeten. Wat geweldig, indrukwekkend en gaaf.
Ik heb samen met Lesley een slee gedeeld. Allereerst moesten we de honden uit de kennels halen, de tuigjes aandoen en hierna aanlijnen aan de slee. We begonnen met 6 honden. Al snel bleek dat wij een hond hadden die zich helemaal niet lekkervoelde in de omgeving van de andere honden. Deze hond is via een sneeuwscoter weer afgevoerd. Toen waren er nog 5.
Toen we voor de tweede keer stopten in een ongelovelijk mooi dal, brak de hel los.
We hadden een regel mee gekregen, en dat was om nooit naast een andere slede te komen. Waarom, daar zijn wij achter gekomen. De slee achterons werd ingehaald door een ander, er werd niet optijd om de rem getrapt. Hierdoor kwamen de twee teams naast elkaar te staan. Binnen de korste keren vlogen alle honden elkaar naar de keel. Ik ben meteen van mijn slee gesprongen en er naar toe gerend. Maar het was zo’n gevecht, daar moest ik vooral niet in gaan staan. Ben met sneeuw gaan gooien en keihard gaan gillen. Ondertussen kwamen gelukkig snel andere toesnellen. Het eindresultaat, een hond met een gescheurd oor en een poot onder het bloed.
Gelukkig niet heel erg ernstig, maar je staat toch even te trillen op je voetjes.
De terugweg was echt heerlijk en mooi.

Maar ik kan gewoon niet via woorden vertellen wat voor’n indruk op me heeft gemaakt. Zal het maar zo stellen, ik loop op dit moment op wolkjes ;)

Na de hondentocht, lekker wat gegeten en een interview met Reuters.

Nu dus de blog. Ondertussen alle media gedag zeggen wat uiteindelijk ook weer heel appart was. Je hebt toch een band met elkaar opgebouwd.

Morgen vertrekken we op onze 4 daagse tocht. Dus in deze dagen geen blog.
Ik hoop dat het niet al te koud wordt, al denk ik dat het er inzit dat het alleen nog maar kouder wordt!

Ciao Anne*

Vandaag weer een volle dag gehad, maar super leerzaam.
Om 7.45 weer heerlijk ontbeten. En om 8.15 naar de Universiteit.
Hier hebben we 5 lectures gehad.
Allemaal verschillende onderwerpen die indirect met klimaatverandering te maken hadden. Ik zal ze niet allemaal uitgebreid beschrijven, daarvoor ben ik nu een beetje te moe :)
De eerste ging over permafrost. De volgende ging over vervuiling en hoe deze zich verspreid. Dit zal een groot probleem worden als het warmer wordt, want dan zal de vesprijding van van bv insecticides sneller en verder gebeuren.
De derde lecture was van een Noorse wetenschapster. Zij vertelde ons over de flora van Spitsbergen. Hoe er uberhaupt planten op dit eiland zijn gekomen.
De vierde werd gegeven door twee studenten van de universtiteit. Deze ging over de invloed van zonnenradiatie en het noorderlicht op de atmospeer.

De laatste, maar tevens de beste werd gegeven door Appy Sluis. Een jonge wetenschapper uit Nederland. Hij vertelde aan de hand van 50 miljoen jaar oude fosiellen dat er in die periode een tropische tempratuur was in het gebied van de huidige Noordpool, en dieren die leefde van planten.

Om dit nog eens duidelijker te krijgen zijn we naar een mijn geweest.
Nu komt mijn verhaal ;)
Moet je je voorstellen, met een bus rijden we een besneeuwde berg op. Daar, op de top staat een mijn. We moesten allemaal overals aan, een enorme helm met licht en een riem met allemaal hulpmiddelen. Dan met een busje de schachten door scheuren. Hierna met een hele vage auto, een hele lage waarbij je moet liggen om niet je hoofd te stoten, nog verder de mijn in. Tot dat je zo’n 4 kilometer in de berg zit.
En hier waren in het plafon 55 miljoen jaar oude voetstappen te zien van het dier dat hier toen leefde. Er zijn over de hele wereld maar 5 van dit soort sporen gevonden!! En deze zijn nog maar heel resent gevonden, en ik heb ze gezien!!!!!!!
Echt te gek gewoon! Heb er geen woorden voor.

Uiteindelijk ook nog gezien hoe men hier de kolen opgraaft. Is niet iets wat je elke dag ziet.

Na wat intervieuwtjes enz wat wezen eten en nu zit ik hier weer :)
Nou....tot morgen! Ciao ciao Anne*

Jongens jongens jongens……wat een dag!!!
De dag begon vrij vroeg. Lopend door de sneeuwvlakte naar een spot bij het water, om naar een lecture te luisteren van Jonn Aars. Hij is een ijsbeer expert. Zo blijkt dat er zo’n 3000 ijsberen rondom Spitsbergen leven. Hij kon nog niet al te veel zeggen over de inpakt van Klimaatverandering op de beren, omdat je daarvoor heel veel data nodig hebt. Wel kon hij met zekerheid zeggen dat je geen wetenschapper hoeft te zijn om te constateren dat de toekomst van de ijsbeer er zeer slecht uitziet. Dit omdat zijn natuurlijke habitat, zeeijs, verdwijnt.

Dit alles speelde zich dus af aan de waterkant. Nu was het maar -9 graden, maar door de wint was de gevoelstempratuur -21 graden!! Ik was ’s ochtends iets te positief wat het weer betreft, dus droeg ik geen termobroek. Was dus erg handig geweest ;)

Na de lecture moesten alle mediamensen hem nog eens appart interviewen. Rob, Lesley, Lars en ik hadden echter geen zin om nog langer in de kou te wachten, dus gingen wij naar de Universiteit.
Heerlijk opgewarmd en de jongens van 3FM even gedag gezegd.

Nadat iedereen zijn weg had gevonden naar de Universiteit kregen we een lecture van Miriam Geitz van het WWF. Dit keer heeft ze verteld over de nieuwe Noordpool. Hoe ziet de toekomst eruit en welke voorbereidingen worden er nu al genomen. In de toekomst komt er een heel nieuw ongegonnen gebied vrij wat vooral interessant is voor olie en gas maatschappijen, toerisme en vrachtverkeer. Dit zal grote inpakt hebben op het ecosysteem.

Het smelten van de zeeijskappen zullen zoveel gevolgen hebben, dat klimaatverandering naar de volgende fase getilt zal worden.

Wat ook heel interessant was, is dat we hierna met elkaar in gesprek zijn gegaan. Studenten, wetenschappers en journalisten. Het gesprek kwam echt op gang toen een journalist stelde dat je mensen beter kon laten stemmen, dan dat je hen stimuleert om in hun eigen omgeving veranderingen aan te brengen. Dat zou meer symbolisch zijn en geen echte uitwerking hebben om het. klimaatveranderingsproces. Dit soort vragen hadden we natuurlijk al verwacht. Het is geen zwart of wit, maar een en en situatie. En het is goed om op politiekniveau grote verandering aan te brengen, maar het begint bij de mensen zelf. Vaak weet je niet wat kleine bewegingen voor’n grote golven kunnen veroorzaken! Net zoals ratio en emotie samen een éénheid vormen.

Nou....volgens mij wordt het nu wat te vaag. Vanmiddag was het zo helder, maar ja dat komt ook omdat het al 01.00 uur is en ik al op ben vanaf 07.00 uur.

Snel nog even door de dag gaan. Andreas onze gids heeft nog wat verteld over de gevaren die er lagen in het dorpen tijdens onze aankomende tocht.
Hierna kwam een presentatie voor de engelse pers en Reuters (een internationaal persbureau dat nieuws maakt voor de hele wereld)
Wij moesten ook ons zelf voorstellen en onze campagnes verduidelijken.
Hierna zijn Rob, Lesley en ik naar de supermarkt gegaan. Daar ontmoette ik nog 3 Nederlandse studenten die hier op de Universiteit studeren. Echt super.... we zijn toen met z’n vieren weer terug gelopen met wat boodschapjes voor de jongens van 3FM.

Na een snelle maaltijd ben ik weer naar de Uni gegaan voor de eerste uitzending van Noordpool FM. Hectisch is een goed woord voor de stemming daar. Logisch want er kan heel wat mis gaan als je een live radio uitzending hebt vanaf Spitsbergen!

Na de uitzending heb ik nog achter de msn gezeten. Alleen was het een Mac, waarmee ik nog nooit heb gewerkt. Erg ‘ leuk’ dus om met 30 mensen tegelijk te chatten ;)

Hierna even met Michel naar het vliegveld gereden om de beelden van Neil, Julian en Marc op te halen en weer iets mee terug te geven. Is toch appart om die mannen terug te zien komen van Barneo! Helemaal kapot en van de wereld.

Ondertussen was het al 00.00 uur. Ik moest nog even een intervieuw opnemen voor het jeugdjournaal en nu zit ik hier!!!

Morgen is er weer een nieuwe dag, dus ik ga mijn bed maar weer eens opzoeken. Hopen dat ik nu wel slaap, want het is toch raar om met dit licht te slapen!

Ciao ciao Anne*

Vandaag begon de dag met ……… uitslapen :)
Of nou ja, uitslapen. M’n wekker ging om 8.30. Maar weer eens overheerlijk geslapen. Als een roos.
Na een goed ontbijt gingen we met twee taxibusjes naar Tromso airport. Natuurlijk zaten de busjes tot de nok toe gevuld met onze stuff. We konden nog maar nauwelijks zitten.
Na een kort maar ongelovelijk duur ritje, kwamen we om 12 uur aan op het vliegveld. Na het nu gewoon wordende gedoe met de bagage gingen we de lucht in.
Michiel en ik waren druk aan het babbelen, maar vielen geheel stil toen we uit ons raampje keken. Wat een landschap...!!! Ineens was de oceaan veranderd in een oogverblindende, witte vlakte! Als of ik naar een film keek. Moest inderdaad meteen denken aan Lord of the rings.
Nu werd het voor mij ineens echt. Het zonk in dat ik nu echt, werkelijk aankwam op het meest Noordelijke stadje wat er maar bestaat. Ongelovenlijk, maar waar.
Aangekomen was het een gekke huis bij de bagage. In een veel te klein gebouwtje met 1 lopendeband tegen de muur, waren zo’n 75 mensen aan het duwen om hun tassen te pakken. Door de hectiek waren we één tas kwijt. Deze was eigendom van onze cameraman Edmond, en bevatte vele waardevolle en belangrijke dingen.
Na een uur zoeken bleek dat de tas niet zwart bleek, maar blauw en dus al die tijd al aanwezig was!! Dat zijn de leuke momenten.
Dus waren we net bezig met het inladen van onze tassen, wie kwamen daar aan........Marc, Julian en Neil. Bleken ze een vliegtuig later te nemen dan dat ze oorspronkelijk van plan waren.
Grote verassing, maar hoe kwam het nou dat ze later waren?
Marc heeft kunnen regelen dat de spullen van de Noordpool FM crew en zijn eigen weerstation allemaal veilig aangekomen zijn.

Dus voor de 2e keer afscheid genomen van Neil en Julian.

Wij in de bus naar ons hotel. Nog even wat wild life gezien, een otter op het ijs.

Het hotel is in één woord ‘nuts’ !!
Het is een houten constructie aan de buitenkant, maar van binnen is het echt heel appart. Moet je je voorstellen dat ik vanavond heb gegeten in een glazenkas met vloerverwarming, tropische planten, allerlei oosterse kaarsenhouders en een opgezette ijsbeer met handschoenen en een roos in zijn bek. En dan staat die glazenkas ook nog eens midden in de sneeuw. Het is een surrealistisch geheel. En eigenlijk past het ook weer bij mijn gevoel.
Nadat we allemaal ingecheckt waren (Lars, Rob, Lesley en ik delen een kamer) zijn we naar de gouvaneur van Swalbart (spitsbergen) geweest. Hij vertelde over de geschiedenis van Longyearbyen.
Het was echt heel interessant, maar ik had gewoon hele droge ogen. Ook zat mijn stoel niet helemaal zoals hij behoorde te zitten. Helaas zat ik vooraan en keek de aardige man mij de hele tijd aan. Druk knipperend met m’n ogen probeerde ik me vooral zeer geinteresseerd te kijken. Denk dat dat wel gelukt is.

Terwijl we terug liepen naar het hotel, vroeg Michelle van het Jeugdjournaal of ik mee wou gaan naar een voetbalveldje waar kinderen zouden voetballen. Ze vroeg me mee omdat ik een beetje Noors kan, dus dat zij kon communiceren met hen. Na een kwartiertje lopen kwamen we bij het voetbalveldje, helaas geen kinderen. Wel gedurende de tocht rendieren gezien. Dus is deze niet helemaal voor niets geweest.

terug gekomen bij het hotel, was het eindelijk tijd om wat te eten! Je hebt gewoon niet in de gaten dat het al 21.00 is. Het blijft gewoon licht. Trouwens het is nu 00.05 en het is nog even licht als vanmiddag. Al hoewel het gelukkig wel bewolkt is, dus lijkt het alsof het wat donkerder is.

Nou na een Thaise maaltijd, want ja de kok is hier een Thai, is het een ritueel geworden dat we allemaal aan onze blogs gaan.
Het is opzich wel een speciale sfeer. De studenten zitten aan hun blogs en de journalisten zijn aan het editen. Allemaal zijn we druk.

Nou ik ben best wel moe, morgen gaat de wekker weer heel wat vroeger dan vanochtend. Dus ga ik maar naar mijn bedje.

Ben benieuwd wat morgen brengt.
Oh ja, morgen zal ik live op Noordpool FM zijn, tijdens de kick off!
Dinsdag is het Rob z’n dag, woensdag Lesley’s en donderdag Lars.

Ciao Anne*

Ha lieve mensen,
Eindelijk een blog van mijn kant! Na maanden radio stilte op deze site ( heb wel geblogd op de ccc hyves), nu dus mijn avonturen live on the internet!
Afgelopen maanden zijn voorbij gevlogen. Veel geleerd, een lang weekend London gehad en natuurijk hard getrokken aan mijn campagne. Deze begint goede vormen aan te nemen, dus daar ben ik erg blij mee.

Maar nu het belangrijkste van alles, mijn artic adventures!

Het begon allemaal donderdag 19 april.
Voor vertrek m’n tas ingepakt. Al een hele opgave moet ik zeggen, want wat moet je nou meenemen naar de Noordpool?
De uiteindelijke tas was behoorlijk zwaar, dus is mijn huisgenootje met me meegelopen naar het station om de tas te dragen. Heel lief van haar :)
Om 2 uur stond ik klaar op Rotterdam Centraal. Als eerst zag ik Julian, de Duitse ambassadeur. Hierna kwam Lars, m’n Nederlandse buddy. Het was natuurlijk weer wachten op de Engelse en Ierse afgevaardigden.
Toen iedereen bijelkaar ‘geraapt’ was, liepen we naar ons hotel.
Van hieruit naar het Unilever gebouw gegaan voor een rondleiding, uitleg over de nieuwe website (hoe vinden jullie die trouwens?) en een kleine introductie van Unilever zelf.
Dit alles natuurlijk onder het genot van een heerlijk ijsje ;)
Met piepende banden reden we naar een grote opslag. In dit gebouw laag al de ‘artic stuff’ opgeslagen. Na een grote mode show hadden we al onze kleding op maat! Toen ik aan het passen was, had ik nog steeds het idee dat het allemaal nep was. Nog niet het gevoel dat ik de volgende dag daadwerkelijk op het vliegtuig zou stappen. Heel vaag!!
Het was al behoorlijk laat toen we hiermee klaar waren, dus weer als een gek naar het hotel gereden om van hieruit naar een te gek restaurant te gaan. Tijdens dit dine ontmoette we ook de Nederlandse ambassadeurs van vorig jaar. Lijkt mij voor hen heel appart om ons te zien, met in hun achterhoofd dat zij vorig jaar precies voor hetzelfde avontuur stonden.

Na een ‘heerlijke’ nacht met als achtergrond muziek de 3 disco’s, het gezoem van muggen en een snoeiheet dekbed, ging de wekker om 5.45!
Tijdens de rit in het taxibusje van Rotterdam naar Schiphol, had Lars nog even een live intervieuw met Fun X.
Op schiphol aangekomen stond de NOS ons al op te wachten. Nog half in slaap heb ik Lars lekker laten babbelen.
Ben benieuwd hoe het uiteindelijke item geworden is!
We hadden 43 grote tassen bij ons en 4 sledes. Je kan begrijpen dat het inchecken iets langer duurde dan gewoonlijk. Gelukkig kon alles mee in het vliegtuig. In Oslo aangekomen moest alles weer uitgeladen worden en snel in het andere vliegtuig naar Tromso worden ingeladen. Dit was echt super hectisch. We waren 1 slee kwijt en we hadden nog maar 5 minuten de tijd om in te checken!! Stress al om. Gelukkig wachte het vliegtuig op ons.
En nu zit ik dan in Tromso. In een heerlijk hotel, met geweldig uitzicht! Het is hier helemaal wit!! Het sneeuwt zelfs, maar gelukkig is het niet echt koud.
We zitten nu allemaal in het hotel, de twee gasten van NOVA, jeugdjournaal, radio 1, de 6 ambasadeurs, Marc, Michel, Caroline van Ben & Jerry’s en nog een Noorse vrouw van WWF.
Morgen staat er heel wat op de planning. Neill en Julian zullen samen met Marc afreizen naar een Rusische basis genaamd Barneo.
Zij zullen de hele week in een tentje slapen op 100 kilometer van de geografische Noordpool! Echt te gek, maar ik zal ze wel missen :(

Nu ga ik denk ik maar slapen, heb een lange dag achter de rug.
Morgen ben ik weer bij jullie terug.

Ciao Anne*